Ayağı yorulmuş,dizi bükülmüş,
Dodağı çatlamış, qan alıb gözü,
Önü yaraşıqlı,sağı bəzəkli,
Solu gül-çiçəkli,qaralıb üzü...
Allah,
Allah,bu karvanın haradır üzü?
Üstündə nə boyda dəfinə gəlir?
Bu ağrı deyil ki, bu dağ deyil ki,
Bu vücud tabuta dustaq deyil ki,
Bu tabut bu cismə yataq deyil ki.
Bu şəhid deyil ki
Üstünə sərdiyi bayraq deyil ki,
Bəzəkdir
Bir oğul bəzənib evinə gəlir.
Bu soyuq,bu külək üşütmür,
Yaydır,ilahi
Bu hansı hesabdı,saydı, ilahi?
Belə al-qırmızı yas ola bilməz,
Qurulan bu yasdı,toydu, ilahi?
Hansı bəxtəvərdi çiyinlər üstə,
Evinə sevinə-sevinə gəlir.
Susayan torpağa içirib
Son damla qanın,
Nəfəsi torpağı isidib,
Vücudu donub,
Vətənə atılan namərd qurşunun,
Sıxıb vətən boyda qəlbinə,gəlir.
Bir dəfə...Barı bir dəfə
Yarımçıq yazından çəkin,ilahi,
Çəkin e, özündən çəkin,ilahi,
İncimə,
Göy üzündən çəkil, ilahi,
Bir bəndən ən uca yerinə gəlir.
Elçin Məmmədov
Oxunub: 0
