Orhan Kandemir, tam 81 yıl çalıştı, kazandı, biriktirdi. Elinde tam 65 daire vardı.
İstese satardı, parasını yerdi. İstese akrabalarına bırakırdı. Ama o bambaşka bir yol seçti.
“Ben öldükten sonra bu evler sadece bina olarak kalmasın, bir çocuğun yuvası olsun.” dedi.
Ve 65 dairesini, 65 kimsesiz çocuğa bağışladı.
Her çocuğa bir ev, bir anahtar ve yeni bir hayat verdi.
Belki o çocukların ilk kez “Benim de bir evim var.” diyebilmelerine vesile oldu.
Orhan Bey, malını mülkünü yanında götüremeyeceğini biliyordu. Bu yüzden geride dua bırakmayı seçti.
Bugün o evlerde çocuklar büyüyecek, sofralar kurulacak, umutlar yeşerecek.
Çünkü insanı zengin yapan, kaç dairesi olduğu değil; kaç insanın hayatına dokunduğudur.
Allah böyle güzel yürekli insanların sayısını artırsın.
Oxunub: 0
