Mən, Famil Pirəliyev Ramil oğlu, həyata gözlərimi Sumqayıt şəhərində açmışam.
Sadə, zəhmətkeş bir ailədə böyümüşəm. Uşaqlıq illərimdən yaddaşıma həkk olunan
ən mühüm dönüş nöqtələrindən biri isə atamın işi ilə əlaqədar Siyəzən rayonuna
köçmək qərarı oldu. Həyatı yeni-yeni anlamağa başladığım bir dövrdə doğma bildiyim
mühitdən ayrılıb tanımadığım bir yerə getmək mənim üçün asan deyildi. Yeni insanlar,
ən yeni mühit, yeni həyat tərzi… O yaşda bəlkə də bunu tam ifadə edə bilmirdim, amma
daxilən bir hiss yaşayırdım ,sanki özümlə bir razılaşma etmişdim.
Bu, adi bir uşaq düşüncəsi deyildi. Sanki 5 yaşlı bir uşaq olaraq özümə söz verirdim ki,
harada olmağımdan asılı olmayaraq, fərqli düşünəcəyəm, inkişaf edəcəyəm və bir gün
ailəmə, vətənimə layiqli bir övlad olacağam. Bu düşüncə mənim üçün sadəcə bir arzu
deyildi, zaman keçdikcə formalaşan daxili bir prinsipə çevrildi.
Siyəzəndə həyatım davam etdikcə artıq ətrafı daha şüurlu şəkildə dərk etməyə
başladım. Məktəb illəri mənim üçün sadəcə təhsil mərhələsi deyildi, eyni zamanda
özümü tanıdığım, hansı istiqamətdə inkişaf edə biləcəyimi anladığım bir dövr idi. Erkən
yaşlardan hiss edirdim ki, məndə təşkilatçılıq qabiliyyəti var. İnsanlarla ünsiyyət
qurmaq, bir ideyanı planlaşdırmaq və onu həyata keçirmək mənə çətin gəlmirdi. Bu
xüsusiyyət zamanla ətrafımdakıların da diqqətini çəkdi.
Məktəb rəhbərliyi mənə etimad göstərərək müxtəlif tədbirlərin təşkilində iştirak etməyə
imkan yaratdı. Bu, mənim üçün böyük məsuliyyət idi. Hələ 10–12 yaşlarında bir şagird
olaraq artıq tədbirlərin hazırlanmasında iştirak edir, çıxışlar edir, müəyyən yük
daşıyırdım. Bu proses mənim xarakterimin formalaşmasında mühüm rol oynadı. Mən
orada sadəcə bir iştirakçı deyildim ,məsuliyyətin nə demək olduğunu öyrənirdim.
Region mühitində böyümək bəzən insanın qarşısında görünməyən çətinliklər yaradır.
Sosial aktivlik, təşəbbüskarlıq hər zaman birmənalı qarşılanmır. Amma mən bir həqiqəti
dərk etmişdim: insanın inkişafı onun harada olmasından yox, necə düşünməsindən
asılıdır. Bu düşüncə ilə öz üzərimdə işləməyə davam etdim, qarşıma çıxan imkanları
dəyərləndirməyə çalışdım.
Zaman keçdikcə artıq fəaliyyət dairəm genişlənirdi. Müxtəlif gənclər mühitlərinə
qoşulur, layihələrdə iştirak edir, təşəbbüslərlə çıxış edirdim. Mənim üçün bu fəaliyyətlər
sadəcə aktiv olmaq deyil, özümü formalaşdırmaq, cəmiyyətə faydalı olmaq və eyni
zamanda mənim kimi olan gənclərə nümunə olmaq idi. Mən hər zaman düşünürdüm
ki, əgər bir insan yol tapırsa, o yolu tək getməməlidir.Mən başa düşürdüm ki, irəli
getmək üçün ilk növbədə insanın özünə inamı olmalıdır. Ailəmin mənə olan inamı isə
mənim ən böyük dayağım idi.
Təhsil həyatımda da qarşıma qoyduğum məqsədlərə doğru addımladım. Heç bir əlavə
dəstək olmadan kollecə qəbul oldum. Yeni mühit mənim üçün yeni bir mərhələ idi.
Burada artıq qazandığım təcrübəni daha geniş şəkildə tətbiq etməyə başladım.
Aktivliyim, təşəbbüskarlığım və insanlarla işləmə bacarığım nəticəsində tələbəlik illərində daha böyük məsuliyyətlər daşımağa başladım və Tələbə Gənclər Təşkilatının
sədri seçildim.
Bu mərhələ mənim həyatımda xüsusi yer tutur. Çünki artıq təkcə öz inkişafımı
düşünmürdüm ,yüzlərlə gəncin inkişafına təsir edən qərarlar qəbul edir, layihələrə
rəhbərlik edir, gənclərin potensialını üzə çıxarmağa çalışırdım. Bu, mənim üçün vəzifə
yox, daxili bir missiya idi.
Fəaliyyətim boyunca hər zaman dövlətimizin gənclərə göstərdiyi diqqət və qayğını hiss
etmişəm və bu etimadı doğrultmağı özümə borc bilmişəm. Mənim üçün uğur təkcə
şəxsi nailiyyət deyil, həm də cəmiyyətə verilən töhfədir.
Lakin həyat hər zaman eyni istiqamətdə davam etmir. İnsan bəzən elə bir sınaqla
qarşılaşır ki, bu sınaq onun bütün düşüncələrini, baxışlarını dəyişir.
18 yaş həyatımda yeni bir insanın yaranması idi. Əslində eyni Famil idim ,amma
düşüncələrim, məsuliyyətlərim və həyata baxışım artıq əvvəlki kimi deyildi. Sanki
içimdə başqa bir mən formalaşmışdı ,daha səssiz, daha düşünən və ən əsası daha
məsuliyyətli.Mən 5 yaşımda özümə bir söz vermişdim və o sözlə böyüyürdüm. Amma
bu yaşda həyat o sözə yeni mənalar əlavə etdi. Artıq bu, sadəcə bir uşağın arzusu
deyildi bu, məsuliyyətə çevrilmiş bir yol idi.
Mənim özümə xas bir xüsusiyyətim var,hər yaşımda dayanıb geriyə baxıram və özümü
analiz edirəm. Hər il özüm üçün nə etmişəm, necə dəyişmişəm,bunları
dəyərləndirirəm. Bu, mənim inkişafımın əsas hissəsinə çevrilib.Ona görə isə bu
yanaşma tam fərqli idi. Çünki bu dəfə analiz etdiyim təkcə etdiklərim deyildi ,üzərimə
düşən məsuliyyətlər idi. Həyata baxışım dəyişdi, məqsədlərim daha aydın oldu. Sanki
o yaşdan sonra mən artıq sadəcə plan quran biri yox, o planları həyata keçirməyə
məcbur olan birinə çevrildim.Bu gün geriyə baxanda anlayıram ki, uğurlarımın əsasları
məhz o dövrdə qoyulmağa başladı.Mənim üçün bu sınaq atamı itirdiyim gün oldu.Ailəsi
üçün gecə-gündüz çalışan, səssiz şəkildə böyük fədakarlıqlar edən bir insanı itirmək
mənim həyatımın ən ağır anı idi. Onun yoxluğu ilə həyatın nə qədər ciddi və
məsuliyyətli olduğunu daha dərindən anladım.
Xəstəxanada onunla son söhbətimiz isə həyatımın ən unudulmaz və ən təsirli anına
çevrildi. O, mənə cəmi üç cümlə dedi:
“Özünə həyat qur.
Ailən sənə əmanətdir.
Bərk dayan.”
Bu sözlər mənim üçün sadəcə bir nəsihət deyildi. Bu, mənim həyat istiqamətim oldu.
Həmin andan sonra artıq əvvəlki düşüncə ilə yaşamaq mümkün deyildi. Mən bir anda
böyüdüm, məsuliyyətlərim daha da ağırlaşdı, amma eyni zamanda məqsədim daha da
aydınlaşdı. Bu gün əldə etdiyim hər bir uğurun arxasında həmin sözlər dayanır. Mən hər
addımımda özümə sual verirəm: “Mən bu gün o sözlərə nə qədər layiq oldum?” Bu
sual mənim üçün həm motivasiya, həm də məsuliyyətdir.
Atamın yoxluğu fiziki olaraq hiss olunur, amma onun mənə verdiyi dəyərlər hər zaman
mənimlədir. Bu gün onun məzarını ziyarət edərkən içimdə bir rahatlıq var ,çünki mən
dayanmadım, yoluma davam etdim. Sadəcə o artıq yanımda deyil, amma inanıram ki,
məni görür və mənimlə qürur duyur.
Məndən soruşanda ki, həyatdakı əsas məqsədin nədir, cavabım dəyişmir: atamın
mənə əmanət etdiyi sözlərə layiq olmaq və uşaqlıqda özümə verdiyim vədi doğrultmaq.
Mənim üçün ən böyük uğur başladığım yolu yarımçıq qoymamaqdır. Çətinliklərə
baxmayaraq davam etmək, məsuliyyətdən qaçmamaq və hər zaman irəli baxmaqdır.
Bu gün əldə etdiyim uğurların əsas səbəbi insanın öz daxilində yaratdığı motivasiyadır.
Məncə hər bir insan ilk növbədə özünü sevməli, öz dəyərini bilməli və daxilində hiss
etdiyi potensialı qoruyaraq onun üzərində çalışmalıdır. Çünki insanın ən böyük gücü
kənardan yox, məhz öz daxilindən gəlir.İnsan bəzən dəstək axtarır, amma unudur ki,
onu ayaqda saxlayan ən böyük dayaq elə öz iradəsi və inamıdır. Əgər insan özünə
inanırsa, qarşısına çıxan heç bir çətinlik onu yolundan döndərə bilməz. Əsas olan hər
dəfə yıxıldıqdan sonra yenidən qalxmağı bacarmaqdır.Unutmamaq lazımdır ki, hər
birimizin daxilində fərqli bir potensial var. Bu potensialı inkişaf etdirmək isə yalnız
çalışmaqla, səbrlə və davamlılıqla mümkündür. İnsan öz üzərində işlədikcə formalaşır,
güclənir və hədəflərinə bir addım da yaxınlaşır.
Unutma: ən güclü lider o insandır ki, çətinliklərdən qaçmır, onları aşaraq zirvəyə
çatır.
Və bu gün də deyə bilərəm ki, mən hələ yolun başındayam və bu yolun sonuna çatmaq
üçün daim irəliləyəcəm.Mən sadəcə bir vaxtlar 5 yaşında özünə söz verən bir uşağın
başladığı hekayəni davam etdirirəm.
Famil Pirəliyev
“İlin könüllüsü mükafatçısı”, “Fəxri Məzun”, “Qırmızı ürəklər”-Təqaüd
proqramının qalibi, Düşərgə lideri
Oxunub: 0
